ادبیات عرب

مطالبی در مورد ادبیات عرب

المُتَنَبّی کبریاء وغرور
ساعت ٥:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۳/٢  کلمات کلیدی:
المُتَنَبّی کبریاء وغرور الخَیلُ وَاللَیلُ وَالبَیداءُ تَعرِفُنی وَالسَیفُ وَالرُمحُ وَالقِرطاسُ وَالقَلَمُ هو أحمد بن الحسین بن الحسن بن عبد الصمد الجعفی الکوفی الکندی، أبو الطیب أحد شعراء العصر العباسی المشهورین بل یعتبر المتنبی واحد من أشهر الشعراء على الإطلاق ولا یذکر الشعر فی أی مناسبة دون أن یجول المتنبی بالخاطر، فلقد استطاع أن یفرض نفسه على الشعر العربی بقصائده العدیدة، والتی تتنوع ما بین المدح والذم والتفاخر والحکمة والفلسفة ووصف المعارک والأحداث وغیرها فتمیز أسلوبه بالقوة والإحکام، فلقد قبض بقوة على جمیع الخیوط المتحکمة بقواعد اللغة العربیة وتمکن من الإلمام بمهارة بجمیع معانیها ومفرداتها عرف المتنبی بکبریائه وطموحه وعزة نفسه مما انعکس فی الکثیر من أشعاره. النشأة ولد بالکوفة فی منطقة تسمى کندة"تقع بالقرب من منطقة النجف حالیاً" ویرجع إلیها نسبه، ولد فی عام 303هـ - 915م، عرف عن المتنبی حبه للشعر منذ صغره وقال الشعر صغیرا حیث کان فی العاشرة من عمره تقریباً حینما قاله طریقه الشعری رحل المتنبی وهو فی الثانیة عشر من عمره إلى بادیة السماوة حیث أقام فیها قرابة العامین عکف فیهما على الدراسة والتعرف على اللغة العربیة ثم عاد مرة أخرى إلى الکوفة حیث عمل على دراسة الشعر العربی واهتم بدراسة الشعر الخاص بکبار الشعراء مثل أبو نواس وابن الرومی وأبی تمام والبحتری وغیرهم من الشعراء المتمیزین، کما تلقى وهو صغیراً الدروس العلویة شعراً ولغة وإعراباً عمل المتنبی کثیراُ من أجل زیادة معرفته باللغة وإمکانیاتها فلم یستقر بالکوفة بل ظل یتنقل بین العدید من المناطق من أجل اکتساب المزید من المعرفة فی النواحی الأدبیة وأیضاً من أجل معایشة تجارب جدیدة توسع من أفاق معرفته، فرحل إلى بغداد حیث حضر حلقات للغة والأدب، وبدأ فی احتراف الشعر وکانت البدایة بقصائد المدح حیث قام بمدح عدد من الأشخاص فی کل من بغداد والکوفة، ثم رحل مرة أخرى إلى بادیة الشام وتنقل بین کل من القبائل والأمراء فاتصل بالکثیر منهم ومدحهم مروراً بالعدید من المدن والقرى مثل دمشق وطرابلس واللاذقیة وحمص وعمل على مخالطة الأعراب فی البادیة حیث أخذ یطلب الأدب واللغة العربیة المتنبی سجیناً فیما بین عامی 323- 324هـ وفی بادیة السماوة والتی تقع بین کل من الکوفة والشام، قام المتنبی بالتنبأ فقام الکثیرین باتباعه ولکن خرج إلیه لؤلؤ أمیر حمص ونائب الإخشید وذلک قبل أن یزداد ویستفحل أمره فقاموا بأسره ووضعوه فی السجن إلى أن تاب ورجع عن دعواه هذه، وبعد أن خرج المتنبی من السجن أخذ فی التنقل بین کل من حلب وأنطاکیة وطبریة. المتنبی یجد مرساه بعد فترة التنقل التی عاشها المتنبی بعد سجنه وجد مرساه أخیراً عند سیف الدولة الحمدانی صاحب حلب والذی تنتسب إلیه الدولة الحمدانیة، حیث أتصل به المتنبی وانتقل معه إلى حلب وأصبح من الشعراء المقربین منه فأخذ المتنبی فی مدح سیف الدولة وحضور مجالسه، وحضور المعارک معه وتسجیل انتصاراته من خلال العدید من الأبیات الشعریة الممیزة والتی برع المتنبی من خلالها فی رسم صورة شعریة لجمیع الأحداث التی وقعت فی هذه الفترة وعظم شأن المتنبی عند سیف الدولة فعاش فی رحابه مکرماً رفیع الشأن بین غیره من الشعراء، فتفرغ لکتابة أروع القصائد الشعریة ونظراً لمکانته هذه کثر الحاسدین والحاقدین حوله والذین أوغروا صدر سیف الدولة تجاهه فبدأ التباعد بینهما إلى أن غادر المتنبی حلب متوجهاً إلى مصر. من قصائده لسیف الدولة أَلا ما لِسَیفِ الدَولَةِ الیَومَ iiعاتِبا فَداهُ الوَرى أَمضى السُیوفِ مَضارِبا وَمالی إِذا ما اِشتَقتُ أَبصَرتُ iiدونَهُ تَنائِفَ لا أَشتاقُها iiوَسَباسِبا وَقَد کانَ یُدنی مَجلِسی مِن iiسَمائِهِ أُحادِثُ فیها بَدرَها iiوَالکَواکِبا حَنانَیکَ مَسؤولاً وَلَبَّیکَ iiداعِیاً وَحَسبِیَ مَوهوباً وَحَسبُکَ iiواهِبا أَهَذا جَزاءُ الصِدقِ إِن کُنتُ iiصادِقاً أَهَذا جَزاءُ الکِذبِ إِن کُنتُ کاذِبا وَإِن کانَ ذَنبی کُلَّ ذَنبٍ iiفَإِنَّهُ مَحا الذَنبَ کُلَّ المَحوِ مَن جاءَ تائِبا
 
شاعران عرب
ساعت ٥:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۳/٢  کلمات کلیدی:
أَبو تَمّام " مداحة نواحة" حبیب بن أوس بن الحارث الطائی، کنیته أبو تمام، أحد الشعراء المتمیزین فی العصر العباسی، تمیز فی فنون الشعر المختلفة من مدح وهجاء ووصف وغزل وغیرها، وإن کثر المدح والرثاء فی شعره فقیل عنه "أبو تمام مداحة نواحة"، قال عنه ابن خلکان " أخذ فی تحصیل الشعر فحفظ أربعة عشر ألف أرجوزة غیر القصائد"، کما یقول عنه الباحثون فی فنه: إن دیوانه ینبئ بإطلاعه العمیق على القرآن الکریم وکتب التاریخ والفقه والنحو نشأته وحیاته ولد فی "جاسم" وهی إحدى القرى بسوریا بالقرب من دمشق عام 188هـ - 803م ، ویمتد نسبه إلى قبیلة طئ، کان والده خماراً فیها، ویقال أن والده کان نصرانیاً یسمى ثادوس أو ثیودوس وان الابن قد أستبدل هذا الاسم بعد اعتناقه الإسلام إلى أوساً، ألتحق أبو تمام بأحد الکتاتیب بقریته لتلقی العلم إلا أن والده ما لبث أن أخرجه منه وذلک لتعلم مهنة الحیاکة، ظهرت موهبته الشعریة مبکراً وقد بدأ حیاته کشاعر من حمص. انتقل أبو تمام من دمشق إلى مصر، وبالقاهرة عمل على الدراسة والجلوس إلى مجالس العلماء والشعراء، فتردد على جامع عمرو بن العاص یستمع للأساتذة ویتلقى منهم العلم، واطلع على العلوم المختلفة سواء دینیة أو لغویة وأدبیة وغیرها من علوم الفلسفة والمنطق، مما أثرى ثقافته وانعکس على شعره ثم قام أبو تمام بالتنقل بین المدن المصریة ثم ذهب إلى الإسکندریة فمکث بها خمس سنوات قبل أن یغادرها. کان أول من مدحه فی مصر عیاش بن لهیعة، والذی وهبه منحة قیمة ثم ما لبث أن دب خلاف بینهما فقام بهجائهعاد أبو تمام مرة أخرى إلى الشام فقام بمدح أبا المغیث، ثم انتقل إلى العراق هذه الفترة التی تعد من أکثر فترات حیاته تألقاً ففیها نظم أفضل أشعاره والتی تنوعت بین الرثاء والمدح والوصف ووصف المعارک والطبیعة وغیرها من القصائد
 
داستان کوتاه به زبان های فارسی و عربی
ساعت ٦:٥۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٢/۱۸  کلمات کلیدی:
ظل أسدٌ قویٌ یحکم الغابةَ سنواتٍ طویلةً وکانت جمیعُ الحیوانات تخافه وتطیع أوامرَه کان الأسد یحصل على طعامه بالقوة یطارد الفریسة ویهجم علیها ویفترسها بأ نیابه الحادة ولا یترکها حتى یشبع ثم تأتی الحیوانات وتأکل من بقایا طعامه. ( شیری قوی سالهای طولانی بر جنگلی حکومت می کرد و همه حیوانات از او می ترسیدند و اوامرش را اطاعت می کردند ، شیر غذایش را با قدرت تمام  بدست می آورد و شکار را دنبال می کرد  و به ان حمله ور می شد  و با چنگالهای تیزش آن را شکار می کرد و  رها یش نمی کرد تا اینکه سیر می شد.  سپس حیوانات دیگر می آمدند و با قیمانده غذایش را می خوردند.  کبر الأسد وصار عجوزاً ضعیفاً وذات یوم شـــَعـــَر بالمرض وأحسّ بالضعف الشدید وأصبح غیر قادر على أن یصطاد. شعر الأسدُ بالجوع وراح یفکــّر فی طریقةٍ یحصل فیها على طعامه.( شیر مسن شد و پیر و ضعیف گردید  و روزی احساس بیماری کرد و ضعف شدیدی را حس نمود و به گونه ای شد که قادر به شکار کردن نبود .و احساس گرسنگی کرد و به راهی فکر می کرد که از ان طریق غذایش را بدست بیاورد) .  قال الأسدُ لنفسه ما زالت الحیواناتٌُ تحترمنی وتخافنی وتسمع کلامی لا ینبغی أبداً أن أظهر لها أننی أصبحتُ کبیرَ السن ضعیفاً وإلا فإنها لن تخشانی ولن تطیع أوامری لکن سأعلن عن مرضی وأبقى داخل بیتی ولا بدّ أن تحضر الحیوانات لزیارتی وبذلک سیأتینی طعامی من غیر أن أتعب نفسی فی الحصول علیه.( شیر با خود گفت هنوز حیوانات به من احترام می گذارنند و از من می ترسند و سخن مرا گوش می دهند اصلاً سزاوار نیست که به آنها ابراز کنم که پیر و ضعیف شده ام و گرنه آنها از من نخواهند ترسید و اوامرم را اطاعت نخواهند کرد ولی مریضیم را اعلام خواهم کرد و داخل خانه ام می مانم و ناچار حیوانات به عیادت من می آیند و بدین ترتیب غذایم را بدون اینکه خودم رادر راه حصول آن  خسته کنم بدست خواهم آورد ). قصد الأسدُ أن یعلن خبرَ مرضه للجمیع کانت الحیواناتُ تخاف غضبَ الأسد وبطشه إن هی لم تقم بالواجب لذلک سارعت الحیوانات إلى زیارته فی بیته والسؤال عنه والدعاء له بالشفاء لکن کلما دخل حیوانٌ بیتَ الأسد هجم علیه وفتک به وأکله . کان الأسد سعیداً لأنه لا یتعب فی الحصول على طعامه. فهو لم یعد قادراً على أن یطارد أیّ حیوان مهما کان بطیئاً لکن الطعام اللذیذ کان یأتی إلیه فی بیته وهو جالس لا یتحرک فیأکل منه حتى یشبع . ( شیر تصمیم گرفت که خبر بیماریش را به همه اعلام کند ؛ حیوانات از خشم و عصبانیت شیر می ترسیدند اگر به تکلیف خود عمل نمی کردند  به خاطر همین حیوانات برای دیدنش و احوالپرسی و دعا برای شفایش به خانه اش شتافتند ولی هر حیوانی که داخل می شد شیر به او حمله می کرد و او را می درید و می خوردش . شیر خوشبخت بود زیرا برای بدست اوردن غذایش خسته نمیشد. او قادر به دنبال کردن هیچ حیوانی نبود هر چند که ان حیوان کند راه می رفت ولی غذای لذیذ خودش به خانه اش می آمد در حالیکه او نشسته بود و حرکت نمی کردپس از ان می خورد تا سیر می شد ). وفی یوم من الأیام کان الدور على الثعلب لیزور الأسد ویسأله عن صحته ویطمئن على حاله. توجه الثعلبُ إلى بیت الأسد وهمّ بالدخول لکنه نظر إلى الأرض عند مدخل البیت وتوقف سأل الثعلب الأسد عن حاله وهو واقف فی مکانه خارج البیت أجاب الأسد ما زلت مریضاً یا صدیقی الثعلب  لکن لماذا تقف بعیداً أدخل یا صدیقی لأستمتع بحدیثک الحلو وکلامک الجمیل فأجابه الثعلب لا یا صدیقی الأسد کان بودی أن أدخل بیتک لأنظر إلیک من قرب لکنی أرى آثار أقدام کثیرة تدخل بیتک ولم أرى أثر لقدم واحدة خرجت منه .

( در روزی از روزها نوبت به روباه رسید که شیر را ملاقات کند و از سلامتش بپرسد و از حالش مطمئن شود روباه به خانه شیر روی آورد و تصمیم گرفت داخل شود ولی او به زمین نزد ورودی خانه نگاه کرد و ایستاد. روباه از شیر حالش را پرسید در حالیکه در جایش در خارج از خانه ایستاده بود . شیر پاسخ داد هنوز مریضم ای دوست روباهم  ولی چرا دور می ایستی . داخل شو دوست من تا از سخن شیرینت استفاده کنم روباه جواب داد نه ای دوست شیر من ، شایسته دوستیمان است   که داخل خانه ات شوم و تو را از نزدیک  ببینم  ولی من جای پاهای زیادی را می بینم که به خانه ات وارد شده اند و لی حتی یک جای پا نمی بینم که از خانه ات خارج شده باشد .)


 
← صفحه بعد